لزوم توجه به الگوي راه رفتن كودك

آیا کودکان دارای اختلال بيش فعالي/نارسايي توجه (ADHD) الگوی گام برداشتن متفاوتی دارند؟

پژوهش جدیدی به بررسی رابطه بین راه رفتن روی پنجه به دلیل ناشناخته و ADHD پرداخته‌ است.

راه رفتن روی پنجه به دلیل ناشناخته اينطور تعریف‌شده است: نوعي الگوی راه رفتن بدون تماس پاشنه‌ پا با زمین در کودکان بزرگ‌تر از ۳ سال. در این مطالعه ۳۱۲ کودک با تشخیص ADHD در بررسي سيستم عصبي نرمال بوده و بدون هیچ تغییری در اسکن MRI، بدون اختلال شناختی یا اتيسم انتخاب شده بودند.

 

از تمامی شرکت‌کنندگان تاريخچه کامل پزشکی و ارزيابي گونيامتري گرفته شد (میانگین سن ۱۱ سال، ۷۳٫۷ % پسر). شرکت‌کنندگان بر طبق زيرگروه هاي ADHD طبقه‌بندی شدند:

  • ۵۳٫۸ ٪؜الگوي کم‌توجهی و بيش فعالي-تكانشگري توام
  • ۴۴٫۹ ٪؜کم‌توجهی
  • ۱٫۳ ٪؜بیش فعالی

 

نتایج تحقیق در خصوص راه رفتن روی پنجه به دلیل ناشناخته و ADHD به شرح زیر بود:

  • در ۲۰٫۸ درصد از بیماران و عمدتاً در نوع ترکیبی( کم‌توجهی و بيش فعالي-تكانشگري توام ) راه رفتن روی پنجه به دلیل ناشناخته مشاهده شد.
  • در ۴۹٫۲ درصد از شرکت‌کنندگان در مطالعه با راه رفتن روی پنجه به دلیل ناشناخته داشتند، کوتاه شدن آشیل وجود داشت.
  • راه رفتن روی پنجه به دلیل ناشناخته با اختلال‌های اجتماعي بودن، عدم وجود درد در پا و سابقه خانوادگی راه رفتن روی پنجه مرتبط است.
  • ۱۱ درصد از شرکت‌کنندگان به خاطر راه رفتن روی پنجه به پزشک مراجعه کرده بودند.

 

پژوهشگران این‌گونه نتیجه‌گیری کردند که راه رفتن روی پنجه به دلیل ناشناخته و کوتاه شدن تاندون آشیل در کودکان دارای ADHD بیشتر است، به‌ویژه اگر اين مورد همراه با اختلال ارتباط اجتماعی یا با سابقه خانوادگی از راه رفتن روی پنجه همراه باشند. تشخیص زودهنگام راه رفتن روی پنجه به دلیل ناشناخته، برای شروع درمان مؤثر، مفید است.

 

📍 بنابراين در صورت تشخيص اين اختلال در كودك خود و مشاهده ي اين الگوي راه رفتن قبل تثبيت بدشكلي پا به كاردرمان كودك مراجعه كنيد !

تيم كاردرماني توانمندسازي كودك بيرجند