مغز و پوسچر بدن

دانشمندان کشف کردند که سلول‌های مغزی به وضعیت‌های بدنی مختلف تطابق پیدا می‌کند.

زمانی که بدن ما در فضای ۳ بعدی حرکت می‌کند، این “سلول‌های وضعیت بدنی”، نقش کلیدی در آگاهی فضایی ما دارند.

 

✅ نویسنده : ژاکلین دتویلر، اول نوامبر ۲۰۱۸

باوجود تمامی روش‌های آینده‌نگر و دستگاه هاي پیچیده در علوم اعصاب، به‌راحتی می‌توان فراموش کرد که آگاهی ما از مغز بر همان دسته‌بندی منطقی علوم مربوط به قرن‌های گذشته استوار است، یعنی زمانی که مردم عادی در خصوص ماجراهای پای قورباغه، سیب (داستان نیوتن) و برج‌های ساعت، اندکی بینش و آگاهی داشتند.

اما الان زمانی است که داستانی مانند این را مي شنويد: اينكه بارتول میمیکا چگونه گروهي از سلول‌های عصبی (نورون‌ها) را پیدا کرد که به وضعیت‌های بدنی ما تطابق پیدا می‌کنند، یک پیشرفت تحقیقاتی جدید که این هفته در نشریه ساینس چاپ شده است.

 

میمیکا، دانشجوی پزشکی موسسه کاولی در رشته علوم اعصاب سیستم‌ها در دانشگاه علم و فناوری نروژ یک روز همراه با استاد ناظر خود مشغول کار در آزمایشگاه بود که استاد ناظر به او نشان داد که چگونه از تکنیکی خاص برای اندازه‌گیری نحوه واکنش و پاسخ سلول‌های عصبی (نورون‌های) موش آزمایشگاهی به حرکت استفاده کند.

یک موش آزمایشگاهی درحالی‌که یک کاوشگر سیلیکونی بر روی مغزش نصب‌شده بود بر روی یک حوله در یک گلدان کوزه‌ای نشسته بود و یک كلوچه را می‌جوید. ناگهان صفحه‌نمایشی که در مقابل آن دو قرار داشت، نشان داد که یکی از سلول‌های عصبي موش آزمایشگاهی پیام عصبی را انتقال دادند. استاد ناظر میمیکا به او گفت: “نگاه کن، این سلول عصبی (نورون) به‌ كاهش سرعت حركتي واکنش نشان داد.”

 

میمیکا آن‌قدرها مطمئن نبود. او متوجه شد، وقتی موش در حال خوردن است، روی كلوچه خم‌شده و آن را به سمت دهانش هل می‌دهد – دیدید که موش‌ها چطور غذا می‌خورند. وقتی موش از خوردن دست می‌کشد و به پشتش استراحت می‌دهد، دیگر سلول عصبی (نورون) پیام عصبی انتقال شنمی‌دهد، اما موش هنوز سرعت خود را تغییر نداده است. میمیکا می‌گوید:

“این یک مشاهده ساده است، اما کاملاً واضح بود، حتی پس‌ازآن که چیزی بیشتر از این بود که فقط بگوییم آن سلول در سرعت حركتي پايين هم ‌پیام عصبی انتقال می‌دهد.”

 

بنابراین میمیکا آزمایشی را طراحی کرد تا مشخص شود که سلول‌ها دقیقاً به چه چیزی واکنش نشان می‌دهند. او یک سیستم با شش دوربین که مشابه به سیستم‌های مورداستفاده در ضبط حرکت در انیمیشن‌های هالیوود است را نصب کرد که وضعیت بدنی موش‌های آزمایشگاهی را در شش درجه آزادی دنبال کند – سه حرکت انتقالی و سه دوران حول سه محور عمود. او هم‌زمان از دو ناحیه مختلف مغزی نیز عمل ضبط را انجام داد، یعنی از کورتکس حرکتی قدامی و کورتکس آهیانه‌ اي خلفی.

 

نتایج نشان داد که بااین‌وجود، سلول‌ها با حرکت تطابق پیدا نکردند. آن‌ها به وضعیت بدنی تطابق پیدا کردند. به‌ویژه، سلول‌های خاصی تمایل به واکنش به وضعیت بدنی داشتند که از وضعیت استاندارد موش آزمایشگاهی (یعنی بر روی چهارپا و در حال پرسه زدن در اطراف) منحرف شده بودند.

برای مثال، اگر موشی سر خود را به اطراف بچرخاند، پشتش را قوز کند یا روی پاهای عقبي بایستد، احتمالاً یک سلول عصبی جایی در مغزش در حال سرپیچی است و قاطي كرده !

 

توانایی ضربه زدن به توپ تنیس نیازمند این است که مغز از وضعیت بدنی شما در فضا آگاهی داشته باشد، مفهومی که به آن “طرح‌واره بدني” میگویند.

این مقاله جدید نشان می‌دهد وقتی بدن در وضعیت غیرمعمول است در مقایسه با وضعیت خنثی‌تر، تعداد خیلی بیشتری سلول عصبی در کورتکس حرکتی قدامی و کورتکس آهیانه‌ خلفی پیام عصبی انتقال می‌دهند گورام رادوسزویچ (GORAN RADOSEZVIC)

 

این ایده احمقانه نیست. درحالی‌که احتمالاً آگاهانه در مورد وضعیت بدنی خود فکر نمی‌کنید، اما مغز شما به ثبت و بایگانی ثابتی از جایی که در فضا قرار دارید، نیاز دارد. تصور کنید اگر خطایی در این بخش از مغز رخ دهد، چه اتفاقی خواهد افتاد.

میمیکا می‌گوید : “خیلی وقت پیش – شاید ۱۰۰ سال پیش، افرادی که دچار سکته مغزی در این ناحیه می‌شدند، علائمی داشتند که نه حسی بود و نه حرکتی.”. بیمارانی که این تشخیص برایشان داده می‌شد که بعدها به آن “اپتیک اتاکسیا” گفتند، می‌توانستند به یک شی نگاه کنند، آن را تشخیص داده و شرح دهند، اما نمی‌توانستند آن را بگيرند و بردارند.

حرکت آن‌ها طبیعی بود، فقط نمی‌توانستند دستشان را در جهت صحیح حرکت دهند. میمیکا می‌گوید : “مردم ۱۰۰ سال پیش نسبت به این پدیده بهت‌زده و سردرگم بودند. من فکر می‌کنم ما جواب آن را پیداکرده‌ایم.”

 

باوجوداینکه این اولین تحقیق برای پیدا کردن سلول‌هایی است که به وضعیت‌های بدنی مختلف واکنش نشان می‌دهند، اما اولین تحقیقی نیست که به این نتیجه رسیده که سلول‌ها در مغز به موارد بسیار خاص واکنش نشان می‌دهند.

دانشمندان از دهه ۱۹۶۰ می‌دانند که سلول‌ها در کورتکس دیداری به خطوط در جهت‌های خاص واکنش نشان می‌دهند – یعنی بالاخره آن ناحیه از مغز چگونه لبه‌ها و حاشيه ها و شکل‌ها را پردازش می‌کند.

 

همچنین یک سری سلول در ناحیه گیجگاهی وجود دارد که فقط نسبت به افراد مشهور یا افرادی که شما به‌خوبی می‌شناسید واکنش نشان می‌دهد. که به آن‌ها سلول‌های جنیفر آنیستون میگویند، شاید چون تا زمان مواجهه اتفاقی با جنیفر آنیستون هنوز کشف نشده بودند !

تيم كاردرماني كلينيك توانمندسازي كودك بيرجند